Curtey’s eerste dagen op de crèche

dec 12, 2018 | Kids & Opvoeden

Je weet inmiddels dat ik graag wil dat Curtey ook hier op Curacao naar de crèche oftewel een speelschooltje gaat. Na een korte zoektocht hebben we een keuze gemaakt en gelukkig kon hij snel terecht. Gister was zijn tweede dag op school en dat liep niet helemaal als gepland…

En dat was eigenlijk tegen onze verwachting in. Twee weken geleden waren we namelijk bij de betreffende crèche langs gegaan voor een rondleiding en Curtey vond het geweldig. Zodra we binnen kwamen rende hij op het speelgoed af en was er niet meer weg te krijgen. Hij was totaal niet bang of geïntimideerd door de andere kindjes en het leek net of hij daar al vaker was geweest.

Tegen het einde van de rondleiding was hij nog steeds leuk aan het spelen met de andere kindjes en de leidster stelde zelfs voor om hem even daar achter te laten zodat hij kon ervaren hoe het daar is. Zelfs toen we hem na een uur weer kwamen ophalen was hij er niet weg te krijgen. Dit gaf me een goed gevoel want blijkbaar voelde hij zich op z’n gemak. Met een gerust gevoel heb ik hem toen ook bij die crèche ingeschreven.

De week erop kon hij al terecht voor een eerste wen-ochtend en met goede moed bracht ik Curtey naar het speelschooltje. Hij liep twijfelend naar binnen. Hij keek geïnteresseerd naar het speelgoed in de hoek maar hield tegelijkertijd stevig m’n hand vast. Na een paar minuten samen het speelgoed te hebben bekeken gaf ik aan dat ik weg ging en hem over een paar uurtjes kwam ophalen. En toen ging hij los.

Hij zette het op een schreeuwen en hield niet meer op. Hij was het er absoluut niet mee eens dat ik hem daar ging achterlaten en dat liep hij weten ook door middel van hysterisch geschreeuw. Ik snapte er niets van. Nog geen week geleden waren we hier nog en toen ging alles prima. Perfect zelfs. En nu lijkt het alsof ik hem achterlaat bij de duivel.

Ik wist dat ik moest doorzetten want als ik nu ging toegeven dan kon ik het wel vergeten en zou het crèche verhaal uitlopen op één grote grap. Gelukkig nam de leidster het over en probeerde ze hem af te leiden maar hij bleef huilen. Ik gaf Curtey nog snel een kus en liep toen weg. Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik me een slechte moeder terwijl ik terug liep naar de auto en Curtey op de achtergrond hoorde huilen.

Ik had met de leidster afgesproken dat ik hem rond 11:30 uur zou komen halen i.p.v 12:30 uur maar rond 10:00 uur stuurde ze me al een appje met de vraag of ik Curtey nu al kon komen halen want hij was toch wel heel verdrietig. Ik stapte gelijk in de auto en reed naar de crèche. Toen ik aan kwam zag ik Curtey snikkend op een stoeltje en met rode ogen naar me kijken. Ik voelde me direct weer schuldig en gaf hem een hele dikke knuffel.

Waar komt dit ineens vandaan, vroeg ik me de hele rit terug naar huis af. In Nederland deed Curtey het zo goed op het kinderdagverblijf en moesten we hem aan het einde van de dag altijd mee naar huis lokken anders ging hij niet mee. Daar hadden we nooit huilbuien of moeilijke momenten. Tenminste, de laatste maanden zeker niet. Ik snap dat we nu in een andere omgeving zijn met andere kindjes en leidsters, maar de week ervoor tijdens de rondleiding ging het zó goed.

Ik kwam tot de conclusie dat Curtey in de afgelopen weken heel erg gehecht was geraakt aan de fulltime aandacht die hij van mij kreeg doordat we hele dagen samen waren. Blijkbaar gaat dat zo snel en moet hij ook weer wennen aan de situatie dat mama hem ergens achter laat. Ik wéét dat Curtey het heel leuk vindt om met andere kindjes te spelen en het is ook goed voor z’n ontwikkeling dus met die gedachte besluit ik om gewoon door te zetten.

En toen mocht Curtey gister dus voor de tweede wen-dag komen op de crèche. Dit keer ging Jared ook mee om hem weg te brengen in de hoop dat het afscheid beter zou gaan. Het ging zeker veel beter dan de week ervoor en toen ik aangaf dat we weg gingen. Ik zei dat hij papa een kusje moest geven en dat ging nog goed. Maar toen ik hem een kus gaf begon hij weer hard te huilen en zich stevig te verzetten. Dat papa weg gaat is prima, maar mama laat me niet alleen hier achter! ee- moet hij gedacht hebben.

Gelukkig werd hij al snel weer wat rustiger en werd hij afgeleid door de speelgoed diertjes die op de grond lagen. Ik hoorde hem nog wel jammeren toen we de deur uit liepen maar ik had er vertrouwen in dat het deze keer beter zou gaan. Dat ging het ook zeker maar alsnog ben ik hem op tijd gaan ophalen. Hij was ook al vanaf 5:30 uur wakker dus vermoeid en prikkelbaar en dat is geen goede combinatie met de crèche.

Toen ik hem ging ophalen zat hij bij de leidster op schoot en had hij natte ogen. Hij was vlak daarvoor van iets geschrokken en moest daarom een beetje huilen, that’s it. Ik vroeg hoe het gegaan was en ze gaf aan dat het veel beter ging dan de week ervoor. Gelukkig, dacht ik bij mezelf. Ze zei dat hij goed had gegeten en ook leuk had gespeeld met de andere kindjes. Dat was een enorme opluchting voor mij en bevestigde mijn gevoel dat hij gewoon weer aan de situatie moet wennen.

Terwijl we in de auto zaten onderweg terug naar huis zei ik tegen mezelf dat de volgende keer waarschijnlijk nóg beter zal gaan en dat we het langzaam gaan opbouwen. Wel besluit ik direct dat Jared de aankomende keren Curtey maar alleen naar de crèche moet brengen om hysterische huilbuien te voorkomen. Dat lijkt me beter voor iedereen 😅       

Liefs Gala

0 reacties

Trackbacks/Pingbacks

  1. Photo Diary 1: Eerste stranddag en Christmas Market in Pietermaai - […] op het speelschooltje. Dit ging iets minder goed dan gedacht haha. Hoe dat precies ging lees je hier. Aan…

Andere berichten die je vast ook leuk vindt

Aan het werk op Curacao

   Het heeft precies 6 maanden geduurd. 6 maanden lang volop de tijd nemen om het eiland te leren kennen en fulltime thuis met Curtey te zijn. Geen verplichte wekker die elke dag om 6.15 uur gaat (los van Curtey 😅), geen directe collega’s die je meestal nog vaker ziet...

“Ben je alweer aan het werk?”

   Een aantal maanden geleden heb ik een post geschreven over het feit dat ik bijna dagelijks de vraag kreeg wanneer er een tweede kindje komt. Het grappige is dat na het publiceren van die post de vraag niet meer gesteld werd, haha. Vervolgens wilde iedereen weten...

Waarom wij voor de naam Curtey hebben gekozen

Curtey, die naam hoor je niet vaak. Deze opmerking hoor ik wel vaak wanneer ik antwoord geef op de vraag hoe mijn kind heet. Vaak moet ik de naam ook nog spellen voordat men echt doorheeft hoe je de naam uitspreekt. En het klopt. Het is ook niet een veel voorkomende...