Een dag uit mijn leven met een 2-jarige puber

nov 14, 2019 | Kids & Opvoeden

Heel zachtjes hoor ik onze slaapkamerdeur open gaan en kleine voetjes over de vloer richting ons bed bewegen. “Mama! Optaan!” Het is nog donker en ik probeer m’n telefoon op m’n nachtkastje te zoeken om erachter te komen hoe laat het is. Het is 5:40 uur. Fuck.

“Mama komt zo Curtey, ga maar alvast naar de woonkamer” probeer ik het nog te rekken. “Nee nú optaan mama!” en hij trekt de lakens van me af. Waarom komt hij toch altijd aan mijn kant van het bed staan en weet hij nooit z’n vader te vinden op dit tijdstip? Terwijl ik opsta slaapt Jared nog even door. Fair enough, hij is vannacht twee keer opgestaan toen Curtey ook ineens in onze kamer stond.

Half slapend loop ik met Curtey naar de woonkamer en zet ik hem voor de TV. Ik ben geen ochtendmens dus ik heb even een momentje nodig om wakker te worden. Terwijl ik op de bank aan het ontwaken ben vraag ik wat hij als ontbijt wilt eten. “Noep” (snoep). “Nee Curtey, we eten geen snoep als ontbijt. Wat wil je op je brood hebben?” “Aabei ijs!” Ik moet direct denken aan een paar ochtenden geleden toen Curtey opeens naast m’n bed stond met een pak aardbei ijs in z’n handen met de vraag of ik die wilde open maken. Blijkbaar had hij daar trek in en eigenhandig uit de vriezer gepakt. Ik moet van binnen lachen.

Terwijl ik z’n broodje kaas en kop thee voor z’n neus op tafel zet begint het spektakel. “NEEEEEE!! Niet kaas! Geen kaas mamaaaa!” schreeuwt hij terwijl hij een dramatisch toneelstukje opvoert wat een combinatie is van huilen en zichzelf voorover op tafel laten vallen. Ik heb inmiddels geleerd dat ik dit het beste kan negeren en dan is het over 3 minuten hopelijk voorbij. Ik laat hem even in z’n hysterie en ga mezelf klaar maken.

Eenmaal terug in de woonkamer zie ik dat hij de helft van z’n brood heeft opgegeten en weer voor de TV zit. Prima, dan gaat de rest van het brood mee naar de opvang en eet hij het daar maar op. Dan is het tijd voor het tweede deel van de ochtendroutine wat meestal niet vlekkeloos verloopt: wassen en aankleden. Het woord ‘wassen’ kan ik beter niet in m’n mond nemen dus ik heb inmiddels een manier gevonden om hem snel schoon te krijgen in de ochtend maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Letterlijk. Voordat hij ook maar door heeft wat ik probeer te doen slaat Curtey wild om zich heen. Ik spreek hem streng toe maar het helpt niet. Hoe strenger ik ben hoe leuker hij het vindt natuurlijk. Maar het lukt me om hem schoon te krijgen en dan is het tijd voor de volgende stap. Aankleden.

Ik weet niet waarom maar sinds kort vind Curtey het uitermate vervelend om zich aan te kleden in de ochtend. Dus dit duurt onnodig lang en gaat vaak gepaard met hevig tegenstribbelen en nog meer tranen. Ik probeer hem uit te leggen dat hij niet in z’n pyjama naar de opvang kan dus dat we schone kleren aan moeten trekken. Uiteraard heeft hij daar geen enkele boodschap aan.

Stap 3 is misschien wel de stap waar ik het meest tegenop kijk op de vroege ochtend: tanden poetsen. Curtey heeft tanden poetsen nooit echt leuk gevonden maar tegenwoordig moeten Jared en ik zelfs samenwerken om het gedaan te krijgen. Eén iemand houdt Curtey stevig vast en de ander probeert z’n tanden schoon te krijgen. Eén woord: DRA-MA. Curtey krijst het uit en doet net alsof hij mishandeld wordt (wat natuurlijk niet het geval is). Geloof me, we hebben alles al geprobeerd. Filmpjes kijken, verhaaltjes vertellen, uitleggen, omkopen, you name it maar niets helpt. Dus dan maar op deze manier want het tanden poetsen overslaan is voor mij geen optie.

Na het tanden poetsen merk ik dat mijn irritatie level al iets gestegen is. Waarom moet alles zo moeilijk gaan? Waarom moet Curtey bewust alles tegenwerken en precies het tegenovergestelde doen van wat ik vraag of zeg? Het kost energie en heel veel geduld tijdens de toch al gehaaste ochtendroutine en ik merk dat ik het niet fijn vind om de dag zo te beginnen. Laten we maar snel naar de opvang gaan zodat hij daar z’n energie kwijt kan bij de andere kindjes.

We zijn de straat van de opvang nog niet eens ingereden of Curtey begint al. “Niet school mama. Niet die kant op” zegt Curtey op een rustige doch dwingende toon. Geen enkele moeder (of vader) vindt het leuk om haar kind met tegenzin naar school te brengen maar gelukkig weet ik dat Curtey veel plezier heeft op de opvang en dus vertel ik mezelf dat dit bij de 2-jarige puber fase hoort. Gewoon expres dwarszitten. Omdat het kan.

Nadat Curtey enigszins tegenstribbelde toen ik hem uit de autostoel haal besluit hij dat hij niet zelf naar binnen wil lopen maar in plaats daarvan aan m’n been gaat hangen onderweg naar binnen. “Bon dia!” probeer ik nog vrolijk en opgewekt te klinken tegen de tantes maar aan m’n gezicht kunnen ze waarschijnlijk aflezen dat ik er al een uitdagende ochtend op heb zitten. Curtey moet letterlijk van me afgetrokken worden omdat hij weigert om zelf naar binnen te gaan en terwijl ik terug loop naar m’n auto haal ik even een paar keer diep adem. Rust. Wat een verschil. Ik heb er al 3 woede uitbarstingen op zitten en het is nog niet eens 8 uur.

Zodra ik aankom op m’n werk probeer ik een knop om te zetten want ondanks dat ik door de start van de dag prikkelbaar ben wil ik hiervan niets laten merken op m’n werk. Sterker nog, ik kijk er juist naar uit om me even volledig te focussen op m’n werk. De uren vliegen voorbij en af en toe schieten m’n gedachten automatisch naar Curtey op de opvang. Wat zou hij aan het doen zijn? Zou hij het naar z’n zin hebben of heeft ie as we speak wellicht weer een driftbui? Ik hoop het niet. Ik mis hem en wil hem eigenlijk het liefst even snel een knuffel geven.

Wanneer ik klaar ben met werken race ik naar de opvang om hem op te halen. Als hij me ziet komt hij aanrennen en roept keihard “mamaaaa!” met een big smile op z’n gezicht. Ik pak hem stevig vast terwijl ik hem overlaad met kusjes in z’n nek. Priceless dit. Ik heb hem 4 uurtjes niet gezien maar gemist heb ik hem zeker. Gek hè, dat ik vanochtend niet kon wachten om hem, inclusief zijn uitdagende gedrag, af te zetten bij de opvang maar dat ik dat nu alweer vergeten ben en niet kan wachten om de middag samen door te brengen.

Eenmaal thuis rent Curtey op de afstandsbediening af en roept “TV kijken!!” Waar komt dit ineens vandaan, die commanderende toon? Alles moet precies volgens zijn boekje gaan anders heb je binnen 2 seconden een soort dictator voor je staan. Echt, van de één op andere dag hebben we hiermee te maken. Ik leg Curtey uit dat we eerst gaan eten en daarna hopelijk even een dutje gaan doen (wishful thinking, I know) maar ik heb m’n zin nog niet eens afgemaakt of de “nee!” “nietes!” en “echt niet!” vliegen me alweer om de oren. Ik kijk naar hem terwijl hij midden in de woonkamer staat. Hij kijkt me recht aan met een boze blik op z’n gezicht en z’n armpjes over elkaar. Elke keer als hij ‘nee!’ zegt stampt z’n voetje mee. Wat een plaatje. Van binnen moet ik zachtjes lachen. Hoewel ik nu vaak die vurigheid de kop probeer in te drukken hoop ik van harte dat dit in je latere leven tot uiting komt in de vorm van liefde, Curtey.

But TV it is. I choose my battles want aan het einde van de dag ga ik drankjes drinken met vriendinnen en ik wil dan niet overkomen als een licht ontvlambaar, oververmoeid mens omdat ik continue de hele dag door bezig ben geweest met corrigeren, incasseren en commanderen. En wat maakt het eigenlijk uit of hij nu eet of een halfuurtje later? Ineens bedenk ik me dat ik nog boodschappen moet doen. Ik heb mezelf een tijdje geleden voorgenomen om geen boodschappen meer te doen samen met Curtey. Klinkt misschien gemeen en ongezellig maar geloof me, het is beter zo. Toch twijfel ik nu even om hem toch mee te nemen. Ik moet namelijk maar een paar dingen halen en de oppas is er niet. Met andere woorden, ik heb geen keuze.

Onderweg naar de supermarket probeer ik Curtey alvast een beetje voor te bereiden op ons bezoek en geef ik aan wat ik van hem verwacht. “Ga je zo goed naar mama luisteren Curtey? Blijf netjes in het winkelwagentje zitten totdat we klaar zijn” zeg ik hoopvol. “Uhmm nee.” krijg ik als antwoord. Curtey is mega druk en kan nu al bijna van excitement niet stil zitten in z’n autostoel. Ik voel aan alles dat dit waarschijnlijk geen slim idee was maar ik wilde het zo nodig weer een keer proberen. Ik krijg gelijk flashbacks naar de keren dat Curtey schreeuwend door de supermarkt rende, een verpakking met kip grillworst openmaakte en begon op te eten, alles uit het winkelwagentje haalde wat ik even daarvoor erin had gedaan of die keer dat ik de boodschappen bij de kassa op de band legde en Curtey uit het niets naar buiten richting de parkeerplaats rende… Geloof me, ik heb redenen genoeg om hem niet meer mee te nemen naar de supermarkt en toch probeer ik het vandaag weer. Tegen beter weten in.

Terwijl ik Curtey (superdruk en moe tegelijk) uit z’n autostoel haal wéét ik diep van binnen dat dit geen goed idee is en ik vraag mezelf af waarom ik dit eigenlijk doe. Voor wie? Voor Curtey, om gezellig samen met z’n moeder even boodschappen te doen? Hij vindt er vast niets aan. Voor mezelf? Absoluut niet. Toch til ik hem uit z’n stoeltje en lopen we richting de ingang van de supermarkt. Precies voor de deur staat een winkelwagentje waar ik van plan ben Curtey in te doen. Hij voelt dat aan en denkt er anders over. Je zal vast gelachen hebben wanneer je het tafereel mocht aanschouwen maar het kwam er kort gezegd op neer dat ik voor de deur van de supermarket (ja precies, daar waar iedereen in en uit loopt) probeerde een peuter, die eigenlijk al een beetje te groot is voor het wagentje, met alle macht erin te krijgen terwijl Curtey net zo hard tegenstribbelde. Geloof me, het was geen gezicht en gelukkig staakte in de poging na 30 seconden om terug te keren naar de auto. Sorry, maar dit ga ik niet doen. Dan maar geen boodschappen.

Thuis plof ik even op de bank neer en ik bedenk hoe we er toch een gezellige middag van kunnen maken zonder verhitte discussies met een 2-jarige puber. Ik besluit om een groot vel papier en verfspullen te pakken zodat Curtey creatief en geconcentreerd bezig kan zijn. Vervolgens gaan we buiten in de tuin spelen zodat hij z’n energie kwijt kan en daarna pak ik een stapels puzzels uit z’n kamer en laat hij vol trots zien hoe snel hij z’n puzzels in elkaar zet. Hier kan ik letterlijk uren naar kijken. Mijn kind dat super enthousiast bezig is met een puzzel en zichzelf nog net geen schouderklopje geeft wanneer het hem weer gelukt is om de puzzel te maken. En nog keer. En nog een keer. En vooruit, nog een keer. Love it!

Maar inmiddels weet ik dat dit nooit lang goed kan gaan. Vroeg of laat komt er een moment dat Curtey de gemoedelijke sfeer zat is en dit vredig gaat verstoren. En dat moment is nu aangebroken. Hij houdt de puzzel die hij zojuist gemaakt heeft hoog boven z’n hoofd en gooit het keihard op de grond. Gewoon, omdat hij daar zin in heeft. Hij begint keihard te lachen en ziet dit als een nieuw spelletje. Alles wat binnen ‘n handbereik ligt moet eraan geloven en wordt met een smak op de grond gegooid: afstandsbediening, onderzetters, een boek, m’n telefoon en zelfs z’n eigen potje die in de hoek van de woonkamer staat. Gelukkig zat er niets in. Telkens als ik op hem afloop om hem tegen te houden en de spullen uit z’n handen te krijgen ontglipt hij me en rent weg, gierend van het lachen. FML, really.

Ok, het is tijd dat ik weg ga. Tijd doorbrengen met vriendinnen zónder de kinderen. Even m’n hoofd leeg maken en met andere dingen bezig zijn. Het lijkt wel alsof hoe meer tijd ik met Curtey doorbreng hoe heviger z’n buien worden. Jared en ik kunnen allebei ook temperamentvol zijn maar Curtey trekt letterlijk alles uit de kast. Waar is m’n rustige, lieve jongen van pakweg 8 maanden geleden? Die jongen die je overal mee naartoe kon nemen zonder dat je je maar druk hoefde te maken of hij zich wel ging gedragen, die jongen die hield van knuffelen en ok toegegeven, die je af en toe kon omkopen met snoepjes. Nu is daar Curtey 2.0 met ineens veel meer uitersten.

Drankjes doen is iets uitgelopen en onderweg terug naar huis realiseer ik me dat Curtey inmiddels al slaapt. Jammer, ik had hem graag nog een verhaaltje voorgelezen voordat hij naar bed ging. Ondanks dat 1 verhaaltje waarschijnlijk 3 verhaaltjes zouden worden, er nog een paar liedjes gezongen zouden moeten worden en dat hij de tijd nog meer zou gaan rekken door te vragen naar een glaasje water.

Zodra ik thuis ben loop ik naar z’n slaapkamer en ga ik naast z’n bedje zitten. Ik kijk naar de omtrek van z’n gezicht en luister naar z’n zachte ademhaling. Je zal vast wel moe zijn van al dat commanderen lieverd. Het kost mij veel energie maar jou vast ook. Ik realiseer me dat het een fase is waarin je niet alleen mijn grenzen flink aan het testen bent maar ook je eigen persoonlijkheid aan het ontdekken bent. En daar geef ik je je ruimte in. Ik leer jou nóg beter kennen en jij laat me mezelf beter  kennen. You just be you, Curtey. Ik hou van je zoals je bent ❤

Liefs Gala

 

Volg jij me al op Instagram?

4 Reacties

  1. Wow lieve Gaal wat een mooi verhaal! Veel uitdagingen en heel veel liefde <3, je doet t super goed! Xx Nien

    • Ahhh lief van jou Nien! X

  2. Supermom💞

    • 💙

Andere berichten die je vast ook leuk vindt

Wonen op Curaçao: 1 jaar verder

   Er is gewoon al een jaar voorbij. Exact 12 maanden geleden stapten Jared, Curtey en ik in het vliegtuig voor een enkele reis naar Curaçao. Het jaar is voorbij gevlogen en ik had nooit gedacht dat ik me zo snel thuis zou voelen en m’n draai zou vinden. Vooral het...

Mijn favoriete lunch plekken op Curaçao

 Iedereen die mij kent weet dat ik van eten houd. Het liefst doe ik het de hele dag door. En gelukkig komen er steeds meer leuke (en lekkere) lunch plekken op Curaçao. Dit zijn op dit moment mijn favorieten!    1. Number Ten  Ik kan toch wel in alle eerlijkheid zeggen...

“Ben je alweer aan het werk?”

Een aantal maanden geleden heb ik een post geschreven over het feit dat ik bijna dagelijks de vraag kreeg wanneer er een tweede kindje komt. Het grappige is dat na het publiceren van die post de vraag niet meer gesteld werd, haha. Vervolgens wilde iedereen weten...