Ik ben een introvert

dec 14, 2018 | Personal

Mensen die mij goed kennen weten dat ik een introvert persoon ben. Over het algemeen dan. Ik ben het type ‘kat-uit-de-boom kijken’ en eerst drie keer nadenken voordat ik iets zeg. Maar tegelijkertijd vind ik het leuk om nieuwe mensen te leren kennen en geef me een paar drankjes en ik sta op de tafels te dansen. Raar toch?

Bij mij is het niet overduidelijk links of rechts, zwart of wit. Maar ik neig wel meer naar de kant van de introvert, dat zeker. Zo ben ik van mezelf heel rustig, meer een denker dan een doener en vind ik het heerlijk om af en toe alleen te zijn. Best wel vaak eigenlijk.

Die momenten alleen heb ik namelijk nodig om op te laden en na te denken. Weer nieuwe energie krijgen. Waar anderen (extraverte personen meestal) blij worden van drukte en reuring om zich heen en het moeilijk vinden om alleen te zijn, krijg ik het daar nog net niet benauwd van. Een introvert wordt vaak omschreven als weloverwogen en sensitief. Iemand die heel sociaal kan zijn maar wel gedoseerd en gekaderd. En daar kan ik me helemaal in vinden.

Een tijd geleden heb ik het boek Quiet van Susan Cane gelezen en dat heeft echt m’n ogen geopend. Natuurlijk wist ik van mezelf wel dat ik een introvert persoon ben maar dat ik zóveel aspecten zou herkennen had ik niet verwacht. Het leek wel of het boek over mij ging, zoveel ‘a-ha’ momenten had ik. Maar tegelijkertijd was ik het met een aantal dingen niet eens. Er word toch een bepaalde stempel gedrukt op het introvert zijn. Niet persé negatief maar gewoon, anders…

Nu heb ik mezelf altijd wel als ‘anders’ beschouwd en dat bevalt me tot de dag van vandaag helemaal prima. Maar ik merkte na het lezen van dat boek dat ik blijkbaar ook steeds meer aspecten van een extravert persoon in me had. Zeker de laatste jaren. Gek vond ik dat wel. Was ik dan zo veranderd in de afgelopen periode?

Als je me 5 jaar geleden had gezegd dat ik naar een network borrel moest gaan waar ik niemand kende had je me zeker geen plezier gedaan. Waarschijnlijk was ik niet eens gegaan. Maar nu zie ik dat als een uitdaging. Ik stel mezelf een doel wat ik met mijn bezoek wil bereiken en ik zie wel wat hoe het loopt. Misschien ben ik na 10 minuten weg of misschien sta ik de hele avond met onbekenden te praten. Want wat heb ik te verliezen?

Inmiddels heb ik dus geconcludeerd dat ik een introvert ben met extraverte trekken. En dat is op zich niet heel bijzonder want ik denk dat heel veel mensen zichzelf hierin herkennen. Maar ik merk bij mezelf wel dat die extraverte trekken steeds meer zijn geworden en ik denk dat het voornamelijk met het volwassen worden te maken heeft en een dosis zelfvertrouwen die daarbij komt kijken. Daarnaast werk ik nu al een aantal jaren als zelfstandige en dat dwingt je regelmatig ook om uit je comfort zone te stappen. Het geld komt immers niet vanzelf binnen stromen.

Wat ik me tot slot dan wél weer afvraag is hoe ik overkom op de buitenwereld? Op social media bijvoorbeeld. Ondanks dat ik altijd zoveel mogelijk mezelf ben en een eerlijk beeld probeer te laten zien zullen veel mensen misschien toch denken dat ik een extravert ben. Omdat ik zoveel deel online. Zelf vind ik het namelijk altijd heel jammer als een persoon zich online heel anders voordoet dan dat ze in real life zijn.

Dat ze op Instagram heel open, toegankelijk en enthousiast zijn maar wanneer je ze tegenkomt en een gesprek aanknoopt er niet meer dan twee woorden uitkomt. Ik vind dat zó’n afknapper. Tuurlijk is het misschien een beetje awkward als een vreemde op je af stapt maar in een bepaalde setting moet dit wel kunnen toch? Bijvoorbeeld op een brand event of netwerkborrel voor online creatives. Wat ik misschien gewoon probeer te zeggen is dat mocht je mij een keer ergens tegenkomen en twijfelen om me aan te spreken, gewoon doen! Vind ik leuk. En bedenk dan maar dat ik diep van binnen gewoon nog een enigszins verlegen introvert ben.

Liefs Gala

0 reacties

Andere berichten die je vast ook leuk vindt

Aan het werk op Curacao

   Het heeft precies 6 maanden geduurd. 6 maanden lang volop de tijd nemen om het eiland te leren kennen en fulltime thuis met Curtey te zijn. Geen verplichte wekker die elke dag om 6.15 uur gaat (los van Curtey 😅), geen directe collega’s die je meestal nog vaker ziet...

“Ben je alweer aan het werk?”

   Een aantal maanden geleden heb ik een post geschreven over het feit dat ik bijna dagelijks de vraag kreeg wanneer er een tweede kindje komt. Het grappige is dat na het publiceren van die post de vraag niet meer gesteld werd, haha. Vervolgens wilde iedereen weten...

Waarom wij voor de naam Curtey hebben gekozen

Curtey, die naam hoor je niet vaak. Deze opmerking hoor ik wel vaak wanneer ik antwoord geef op de vraag hoe mijn kind heet. Vaak moet ik de naam ook nog spellen voordat men echt doorheeft hoe je de naam uitspreekt. En het klopt. Het is ook niet een veel voorkomende...