Mijn ervaring met een babyfluisteraar (deel 1)

nov 13, 2018 | Kids & Opvoeden

Mijn ervaring met een babyfluisteraar (deel 1)

Het was tijd voor andere maatregelen. De slapeloze nachten braken ons op en we konden gewoon niet meer. Hoe lang moeten we nog als prikkelbare zombie’s leven en belangrijker nog, gaat onze relatie dit wel overleven? Voor m’n gevoel had ik alles geprobeerd maar niets hielp. En toen tipte iemand mij over een babyfluisteraar.

Ik had inmiddels heel veel tips en adviezen gekregen uit mijn omgeving in de hoop het slaappatroon van Curtey te verbeteren. Het is bijna niet voor te stellen maar al twee jaar lang word Curtey elke nacht wakker. Elke nacht waren we in de weer met Curtey om hem weer zo snel mogelijk in slaap te krijgen, wat vaak uren duurde.

Er waren periodes waarin Curtey goed sliep. Rond z’n eerste verjaardag heeft hij zelfs een tijdje doorgeslapen. Vier weken duurde dat. Toen waren we weer terug bij af. Vaak krijg ik de vraag hoe ik het toch volhoud. En om eerlijk te zijn weet ik dat ook niet. Je doet het gewoon. Je gaat gewoon door en hoopt dat er snel verandering komt.

Dus toen iemand mij een tijdje geleden vertelde over een babyfluisteraar had ik hier wel oren naar. Het kon me niets schelen, er moést iets gebeuren. Ik wilde niet meer ‘s nachts wanhopig huilend naast z’n bed zitten en me afvragen waarom ik dit verdiend had. Om me gelijk weer schuldig te voelen.
Ik had niets te verliezen. En nou wil ik niet zeggen dat ik een enorm spiritueel persoon ben maar ik sta er wel voor open. Ik denk dat er meer is tussen hemel en aarde en dat iedereen bepaalde energieën heeft. En ja, ik geloof ook in karma 😉

Bij het woord babyfluisteraar kwam gelijk de naam Derek Ogilvie bij me op. Maar aangezien ik hem iets te hysterisch vind ben ik maar gaan googlen naar andere opties en kwam ik uiteindelijk uit bij een vrouw in Hoofddorp. Het was half augustus en ik kon pas begin september bij haar terecht. Ik baalde een beetje want ik was op dat moment behoorlijk wanhopig en wilde zo snel mogelijk iets aan de situatie veranderen. Ik hoopte eigenlijk dat ze een wondermiddel had waardoor Curtey van de een op andere dag zou doorslapen. Maar dat was natuurlijk niet zo.

Op de dag van de afspraak was ik niet nerveus maar wel heel erg benieuwd wat deze dame over Curtey kon ‘vertellen’. Ik voelde me gelijk op m’n gemak en Curtey eigenlijk ook. Hij vermaakte zich prima met de speelgoedautootjes en was totaal niet verlegen. Ik begon het gesprek door te vertellen wat de situatie was en hoe het slaappatroon van Curtey eruit zag. Ook stelde ze veel vragen over de zwangerschap en de geboorte en hoe ik dat ervaren heb.

Het was mijn eerste ervaring met een babyfluisteraar dus ik liet het allemaal op me af komen. Ik was heel benieuwd of ze een oorzaak kon vinden voor Curtey’s slaapproblemen. Na een tijdje vragen stellen begon ze te vertellen welke indrukken ze kreeg van Curtey’s energie. Ze omschreef hem als een vrolijk en gelukkig jongetje wat heel erg nieuwsgierig is naar de wereld om zich heen. Hij was niet gefrustreerd en zat niet met z’n emoties in de knoop. Ook voelde hij zich geaccepteerd door z’n ouders, zei ze. Dit alles was een enorme opluchting voor me. Ik herkende heel veel dingen die ze zei over Curtey maar toch is het fijn als ze bevestigd dat hij niet boos of gefrustreerd is. Daar was ik namelijk best bang voor, voornamelijk omdat hij zich nog niet goed kan uitdrukken door z’n spraakachterstand.

Ze legde uit dat ieder persoon beschikt over meerdere lichamen (aardse, astraal en geestelijk lichaam) en dat deze verschillende lichamen goed verbonden moeten zijn met elkaar. Zodra er teveel ‘ruimte’ zit tussen deze lichamen kan er ruis ontstaan. En door deze ruis kan iemand niet optimaal functioneren. En dat is er aan de hand bij Curtey. Er zit teveel ruimte tussen zijn verschillende lichamen waardoor er ruis is ontstaan en hij ‘s nachts niet in staat is een volledige slaapcyclus te doorlopen.

Iedereen doorloopt ‘s nachts verschillende slaapstadia zonder dat je het door hebt en vaak gaat dit automatisch. Bij Curtey gebeurt dit niet. Het lukt hem zelf niet om van de ene slaapfase naar de andere slaapfase te gaan en dan wordt hij dus wakker. En als hij eenmaal wakker is lukt het hem niet meer om zelf in slaap te vallen en lijkt hij last te hebben op iets wat lijkt op het zogenaamde ‘jetlag’ syndroom. Zei de babyfluisteraar.

Ok, wauw. Veel informatie. Het klinkt allemaal heel vaag en zweverig, maar ik herkende letterlijk alles wat ze zei. Dat Curtey elke nacht wakker wordt op een ander tijdstip en op de momenten dat hij wakker was leek hij lichamelijk doodmoe maar z’n ogen bleven gewoon open. Ook al liep ik een uur lang met hem door de kamer, hij viel maar niet in slaap. Dit herkende ik heel erg van wanneer ik een jetlag heb: je ligt doodmoe in bed maar het lukt maar niet om in slaap te vallen.

Ok, maar even een paar stappen terug. Want hoe kwam Curtey überhaupt aan die ruis in z’n lichaam? Dat wilde ik weten. Volgens haar lag de oorzaak hiervan al ver voor Curtey’s geboorte, namelijk toen hij nog in mijn buik zat. Curtey heeft de gehele zwangerschap in een stuitligging gelegen, nooit met z’n hoofdje naar beneden (dat is ook de reden waarom ik uiteindelijk via een keizersnede ben bevallen). Blijkbaar heeft Curtey in m’n buik nooit een signaal gehad dat hij zich klaar moest maken voor de bevalling en dus moest draaien. Heel raar, maar tijdens mijn zwangerschap heb ik vanaf het begin al het gevoel gehad dat Curtey niet uit zichzelf zou komen maar gehaald moest worden.

Maar mijn belangrijkste vraag was natuurlijk hoe we deze situatie kunnen oplossen. Want los dat het vervelend is voor ons is het voor Curtey natuurlijk ook niet fijn. Gelukkig gaf ze aan dat dit soort situaties vaker voorkomen en ook zeker op te lossen zijn. Curtey moet ‘ge-reset’ worden en de ruis in z’n lichaam verwijderen. Hiervoor zou ze me twee flesjes meegeven met druppels en in die flesjes zit (onder andere) energie. Curtey gaat deze energie gebruiken om z’n huidige slaappatroon te doorbreken en leren om zelfstandig een gezonde slaapcyclus op te bouwen. In de flesjes zaten genoeg druppels voor drie weken en dan zou ik al verandering moeten zien. Fuck. Drie weken?? Dat vond ik best lang. Maar ik mocht niet zeuren want ik mijn hoofd was dit de laatste en enige oplossing voor onze slapeloze nachten.

Nadat ik nog wat boodschappen vanuit het universum medegedeeld kreeg liep ik met een tevreden en positief gevoel de deur uit. Toen ik vervolgens Jared vanuit de auto belde en het verhaal vertelde lachte hij me heel hard uit. “Heeft ze toevallig ook gezegd of we de loterij gaan winnen?” zei hij doodleuk. Ik zei dat hij even normaal moest doen en het op z’n minst een kans moest geven. Ik wilde heel graag geloven dat dit onze redding was dus we konden het toch op z’n minst proberen? Daarnaast klopte alle dingen die ze over Curtey en mij zei dus waarom niet?

Inmiddels zijn we twee maanden verder en ik moet zeggen, er is verbetering. Zonder twijfel. Curtey slaapt nu al een tijdje de nachten door. Maar dat ging absoluut niet vanzelf en er zijn vaak momenten geweest dat ik er niet meer in geloofde. Wat we daarvoor hebben moeten doen en hoe Curtey reageerde op die druppels lees je morgen in deel 2 van deze post!

(Sorry, ik ben niet van de cliffhangers maar ik vond deze post nu wel lang genoeg 😊)

Liefs, Gala

2 Reacties

  1. Eindelijk! Super fijn, X

    • Ja zo fijn! X

Andere berichten die je vast ook leuk vindt

Aan het werk op Curacao

   Het heeft precies 6 maanden geduurd. 6 maanden lang volop de tijd nemen om het eiland te leren kennen en fulltime thuis met Curtey te zijn. Geen verplichte wekker die elke dag om 6.15 uur gaat (los van Curtey 😅), geen directe collega’s die je meestal nog vaker ziet...

“Ben je alweer aan het werk?”

   Een aantal maanden geleden heb ik een post geschreven over het feit dat ik bijna dagelijks de vraag kreeg wanneer er een tweede kindje komt. Het grappige is dat na het publiceren van die post de vraag niet meer gesteld werd, haha. Vervolgens wilde iedereen weten...

Waarom wij voor de naam Curtey hebben gekozen

Curtey, die naam hoor je niet vaak. Deze opmerking hoor ik wel vaak wanneer ik antwoord geef op de vraag hoe mijn kind heet. Vaak moet ik de naam ook nog spellen voordat men echt doorheeft hoe je de naam uitspreekt. En het klopt. Het is ook niet een veel voorkomende...