Mijn terugblik op 2018

Het jaar 2019 is alweer drie weken oud en tot nu toe gaat het top met mijn goede voornemens. Het goede nieuws is namelijk dat ik helemaal geen goede voornemens heb waardoor ik mezelf niet direct al de eerste maand van het jaar moet teleurstellen omdat ik gefaald heb. Dat gebeurt namelijk altijd bij mij met goede voornemens. Maar voordat ik het over 2019 ga hebben geef ik je graag eerst even een terugblik op 2018 en vertel ik je over de momenten die me het meest zijn bijgebleven. Heb je even?

Mijn vader in een verzorgingstehuis

Het jaar 2018 ben ik gestart in een zomerjurkje en slippers want we vierden dit namelijk op Curacao. Eenmaal terug van vakantie was het eigenlijk business as usual: Jared en ik hadden het allebei druk op werk en Curtey deed het lekker op de crèche. Niks spannends dus. Halverwege maart kregen we (mijn broers, zusje en ik) ineens het bericht dat mijn vader binnen twee weken terecht kon in een verzorgingstehuis. En dat nieuws sloeg bij mij wel even in als een bom.

 Het was geen complete verrassing want we hadden natuurlijk zelf, samen met mijn vader, de eerste stappen genomen om dit traject in werking te zetten maar ons was verteld dat het wel tot 12 maanden kon duren voordat er een plekje vrij zou zijn. Dus dat hij nu binnen twee weken zijn intrede kon maken was wel het laatste waar wij rekening mee hielden. Sterker nog, mijn vader zat op dat moment nog in het buitenland (hij overwinterd elk jaar in Zuid-Spanje bij zijn zus) en zou pas over drie weken terug komen. Dus alles moest mega snel geregeld worden voordat hij terug kwam.

 Je begrijpt natuurlijk wel dat de stap van zelfstandig wonen naar een verzorgingstehuis best groot is. En hoewel het de beste optie was voor mijn vader (zijn gezondheid ging achteruit en hij werd steeds minder mobiel) is het altijd maar de vraag welke impact dit op hem heeft. Ik vond het super spannend. Enerzijds omdat een verzorgingstehuis toch wel een soort van laatste stadium in je leven is. Ik ken weinig, of eigenlijk geen mensen die levend uit een verzorgingstehuis zijn gekomen en gewoon verder gingen met waar ze mee bezig waren. Anderzijds ken ik mijn vader door en door en is hij helemaal geen type voor een verzorgingstehuis. Mijn vader is een vrije vogel, houdt helemaal niet van drukte en praten over koetjes en kalfjes, vindt zijn vrijheid enorm belangrijk en is in zijn hoofd de 55 nog niet gepasseerd. Dus om dan ‘opgesloten’ te zitten in een verzorgingstehuis… tja, dat was best wel een dingetje.

 Maar godzijdank gaat het goed en mist hij het zelfstandig wonen helemaal niet. Hij zit op een top plek in het centrum van Amsterdam en hij is zelfs al een aantal ouwe maten van vroeger tegen gekomen. Uiteindelijk kwam het qua timing eigenlijk heel goed uit en ben ik blij dat mijn vader nu niet meer alleen in z’n huisje zit. Uberhaupt ben ik dankbaar dat dit soort mogelijkheden er zijn in Nederland maar desondanks was het wel een rigoreuze stap waarvan ik meerdere nachten heb wakker gelegen.

Nieuwe baan (of eigenlijk, opdracht)

Een ander moment uit 2018 wat me is bijgebleven is mijn switch van opdrachtgever halverwege het jaar. Of beter gezegd, de noodzaak om te stoppen bij de ene opdrachtgever en op zoek te gaan naar een nieuwe opdracht. Want die noodzaak was er zeker. In de eerste helft van het jaar werkte ik als freelancer bij een tech start-up in Amsterdam waar ik verantwoordelijk was voor het community management en marketing. Ik had nooit eerder voor een start-up gewerkt en achteraf kan ik deze periode omschrijven als ‘uitdagend’, wat je op meerdere manieren kan opvatten.

 We werkten super hard met een heel klein team en vrijwel alles was mogelijk. Het was een nieuwe branche voor mij dus ik leerde veel maar het was letterlijk een startend bedrijf dus niets stond nog. Werkelijk àlles moest nog bedacht, besloten en uitgewerkt worden maar tegelijkertijd werden er wel al direct resultaten verwacht. Best pittig vond ik dat. Bij mijn vorige werk/opdrachtgevers was ik gewend dat er al op z’n minst kaders waren, het liefst ook al een strategie. Wellicht past de hele start-up scene dan ook niet bij mij maar hoe dan ook, het begon te botsen tussen mij en de CEO. Wat natuurlijk enorm vervelend is. Het stress niveau nam toe en de gezellige sfeer nam steeds meer af.

 Op een gegeven moment na de zoveelste aanvaring met hem barstte de bom en ben ik huilend de afdeling afgelopen. En fuck, dat betekent echt wat hoor als je mij aan het huilen krijgt. Gelijk diezelfde dag heb ik besloten om op zoek te gaan naar een andere opdrachtgever want dit ging ik niet volhouden. Ik wist toen al dat de kans groot was dat we naar Curacao gingen verhuizen over een aantal maanden dus even heb ik nog getwijfeld of ik het niet gewoon moest uitzitten. Voor de ‘makkelijke’ weg kiezen. Maar zo ben ik niet. Ik vind gemoedstoestand en geluk veel belangrijker dan gemak of geld. Daarnaast was de relatie tussen mij en de CEO verstoord en zag ik die niet meer goed komen. Dus ik besloot te vertrekken.

 Alsof het zo moest zijn vond ik binnen twee weken een andere opdracht en na een korte overdrachtsperiode kon ik snel aan de slag op het hoofdkantoor van Action waar ik in de laatste maanden voor onze verhuizing met veel plezier gewerkt heb. Mijn les die ik hieruit heb geleerd? Volg je gevoel! Blijf jezelf (geloof in jezelf!) en spreek eerlijk je gevoel uit. Als jij niet gelukkig wordt in het werk dat je dagelijks doet, ga dan op zoek naar andere (realistische) mogelijkheden. Het leven is te kort om met tegenzin naar je werk te gaan ❤

Eerste (en laatste) zomer in ons nieuwe huis & op vakantie naar Ibiza

Eind September 2017 zijn wij verhuisd naar een woning in het centrum van Amsterdam. Hoewel Jared en ik daar bijna alleen maar voordelen van inzagen weet ik dat er genoeg mensen waren die ons voor gek verklaarden, haha. Hoe dan ook, de zomer van 2018 was onze eerste echte zomer in ons nieuwe huis en boy, wat hebben we genoten. Curtey kon lekker voetballen op het pleintje voor de deur, tig koffie tentjes op loopafstand, wandelen over de grachten in de zon en de altijd gezellige Utrechtsestraat om de hoek.

 Ja, dat ga ik wel echt missen. Het geluid van de bootjes die over de Prinsengracht varen (ja, ook die met keiharde muziek!), de vele verschillende culturen en de mogelijkheid om even snel op je fiets te springen en vrijwel over te zijn binnen 10 minuten. Had ik gehoopt dat we wat langer van dit huis konden genieten? Tuurlijk. Vind ik het vervelend dat ik nu in een huis met zwembad woon op een plek waar het altijd minimaal 28 graden is? Nee, zeker niet! Het zorgde er alleen maar voor dat ik nóg meer ging genieten van die laatste zomer in Amsterdam. En het was alsof de weergoden het aanvoelden, want wát hebben we een topzomer gehad vorig jaar!

 Een andere highlight van 2018 was toch wel onze vakantie naar Ibiza in augustus. Samen met vrienden van ons en hun kids zaten we 10 dagen lang in een fantastisch huis uitkijkend op Talamanca. Nou zijn wij wel vaker op Ibiza geweest maar dit keer wist ik dat het anders was. Los van alle leuke dingen die we elke dag gedaan hebben realiseerde ik het me heel goed dat dit soort vakanties er wellicht voorlopig niet meer inzitten. Los van het feit dat onze tijd in Nederland nu kostbaarder is omdat we natuurlijk zoveel mogelijk vrienden en familie willen zien en dan dus niet snel ook nog eens 10 dagen naar bijvoorbeeld Ibiza zullen gaan, denk ik ook dat we meer in deze regio op vakantie zullen gaan in de aankomende jaren.

 Tijdens deze vakantie op Ibiza kwam de verhuizing naar Curacao ineens heel dichtbij voor mij. Heel raar, het was net alsof er een knop in me omging en de tijd begon te dringen. Tot aan die vakantie had ik dat gevoel helemaal niet zo sterk gehad maar ineens overviel het me. Het kwam echt binnen en ik voelde allerlei emoties. Op dat moment heb ik besloten om een blog bij te gaan houden. Niet alleen om mijn omgeving uptodate te houden maar zeker ook om alles van me af te kunnen schrijven. En om een soort dagboek bij te houden voor mezelf maar ook later voor Curtey.

Bye bye Amsterdam…

En tja, last but not least: de verhuizing. Ik kan toch wel heel overtuigend zeggen dat het jaar 2018 in teken stond van onze verhuizing naar Curacao. Je leeft er zó erg met gezonde spanning naartoe en dan is het moment daar. Hoe de laatste periode in Amsterdam was kan je hier lezen* maar één ding kan ik je wel zeggen, ik heb geen afscheid genomen van Amsterdam, maar tijdelijk gedag gezegd. Dit kan 3 jaar zijn, 10 jaar of 20 jaar. Wie zal het zeggen. M’n zwager, die dezelfde stap heeft genomen een aantal jaar geleden, verwoordde het mooi: “Curacao is niet mijn nieuwe ‘thuis’ want dat zal altijd Amsterdam zijn, maar ik heb er wel een heel mooi tweede ‘thuis’ bijgekregen. En zo zie ik het ook. Ik ben gezegend met twee hele mooie plekken die ik ‘thuis’ mag noemen.

2019, are you ready?

En nu zitten we alweer in 2019. En goede voornemens ga ik niet met je delen want die heb ik dus niet. Maar ik ga je wel vertellen hoe ik tegen dit jaar aankijk. Wat betreft werk ga ik me de aankomende weken focussen op dit blog wat ik wil gaan uitbreiden met content over Curacao. Ook ga ik nieuw leven blazen in m’n andere site My Bikini Musthaves*. En als ik even out of the box mag denken zou het me fantastisch lijken om ooit een lunch spot/coffee bar/beachwear conceptstore te openen hier op het eiland. Hey, let a girl dream okay? 😄

En wat betreft family life… Ik vond 2018 al een heel mooi jaar maar denk ik dat we dit in 2019 gaan overtreffen. Hier staat het leven toch wel veel meer in teken van gezin en familie en ik merk dat dit heel veel doet voor Curtey. Het buitenleven, het spelen met z’n neefjes en nichtjes en lekker veel tijd doorbrengen met mama. Ik zie hem genieten. En ja, misschien dat dit jaar ook wel een mooi moment is voor een broertje of zusje voor Curtey. Die gedachte is er zeker. Maar voor nu hebben we geen haast en doen we ‘trankilo’.

Liefs Gala