Week 40: Je hebt me laten schrikken Curtey

De eerste week van het laatste kwartaal van 2019 is aangebroken. De laatste 3 maanden van het decennium! Nog twee keer knipperen en het jaar is voorbij. Daarom vond ik het een mooi moment om de engelen weer om inzicht te vragen (zie woensdag). Ook was het best wel even schrikken door een val die Curtey maakte (zie donderdag), zijn we voor het eerst op Curacao naar een kindervoorstelling geweest, heb ik mezelf weer laten gaan tijdens de taco avond (zie vrijdag) en had Curtey tenslotte ook nog redelijk hoge koorts (zie zaterdag). Al met al een lichtelijk bewogen weekje die we heel relaxed hebben afgesloten.

 

Maandag
De middag stond in het teken van verschillende afspraken achter elkaar. Zo begonnen we bij de logopedist met Curtey. Korte update: de logopediste merkte ook dat Curtey’s woordenschat weer een stuk meer is uitgebreid, alleen moeten we nu goed oefenen met de uitspraak en het gebruik van klinkers. Gelukkig is Curtey’s spraakachterstand nog steeds niet iets waar ik me zorgen over maak. Hij kan zich goed duidelijk maken, ik begrijp hem en we doen wat we kunnen om hem te stimuleren. Waarschijnlijk zal hij over een tijdje de oren van m’n kop praten 😅 Van de logopedist gingen we gelijk door naar de huisarts want Curtey komt maar niet van z’n vervelende hoestje af dus dat wilde ik even laten checken. Gelukkig was er niets aan de hand en moet de klacht met hoestdrank opgelost worden. Bij de huisarts moesten we best lang wachten voordat we aan de beurt waren waardoor het daarna bijna alweer tijd was om met Stella naar hondentraining te gaan. Over hondentraining gesproken, iemand vertelde me onlangs dat straathonden heel moeilijk te trainen zijn. Ze zijn meestal namelijk niet de meest slimme honden en dus leren ze minder makkelijk dingen aan waardoor deze hondentraining basically weggegooid geld was van mij. Daar kwam het zo’n beetje op neer. Ik weet niet of ik het moet geloven. Ik wíl het niet geloven want als Stella niet snel wat betere manieren gaat aanleren dan wordt de kans steeds kleiner dat Jared en zij goede vrienden worden. Ik blijf dus gewoon nog even door gaan met die training.

Dinsdag
Ik begon de dag vandaag weer op kantoor en in de middag heb ik nog wat uurtjes gewerkt aan m’n blog en administratie. Dit heb ik wederom gedaan bij Serka Tanchi (ik wilde eigenlijk ergens anders gaan zitten maar dat lukte niet. Lang, oninteressant verhaal) wat je nu toch wel een van m’n vaste plekjes kan noemen. Ik vind het namelijk héérlijk als je ergens binnenkomt en je krijgt direct het gevoel dat je welkom bent. Je merkt gewoon dat het personeel het leuk vindt dat je er bent. Dat vind ik zó belangrijk bij een horecazaak, hoe groot of klein ook. Dat zit hier dus wel goed. En daarnaast hebben ze lekker eten en drinken 😊

Woensdag
Om 8 uur stond er weer een sportles op het programma en daarna heb ik vanuit huis een paar uurtjes gewerkt. Vervolgens was het tijd om mezelf weer te trakteren op een heerlijke facial. Hier kan ik echt oprecht van genieten. Even een rust momentje voor mezelf. Elke keer na afloop van de behandeling gaan we altijd een ‘kaartje leggen’ om te zien wat de engelen me willen vertellen (heel zweverig, I know maar ik ben altijd mega benieuwd en heel vaak kan ik ook echt wat met de info). Dit keer trok ik de kaart ‘Ask’ en wederom kon ik me hier heel erg in vinden. Kort gezegd is deze kaart een reminder dat je ten alle tijden het universum om hulp kan vragen in een situatie, op welk gebied dan ook. Maar bijvoorbeeld ook je omgeving om hulp vragen of bepaalde dingen delegeren. Zolang je je maar realiseert dat je er niet alleen voor staat. Ik vertrok dus content en helemaal zen richting huis en heb de boodschap van de kaart diezelfde dag al veelvuldig toegepast. Soms moet je iets gewoon onder ogen krijgen voordat je er actie mee aan de slag gaat.

 

Donderdag
Terwijl ik thuis aan kom en uit de auto stap word ik enthousiast begroet door Stella en Curtey die in de tuin aan het spelen zijn. Stella is door het dolle heen, springt telkens op me en vliegt alle kanten op door de tuin. Curtey doet hier volop aan mee waardoor Stella nóg drukker wordt. Terwijl Curtey voor m’n neus rondjes om zichzelf heen draait zie ik Stella vanuit m’n ooghoek heel hard aan komen rennen. Ze stopt niet en rent dwars door Curtey heen waardoor hij hard op de grond terecht komt en met z’n hoofd op de stenen valt. Ik zie het zo voor m’n neus gebeuren. Curtey is enorm geschrokken en hij begint keihard te huilen. Ik pak hem snel op en troost hem terwijl ik kijk of ik ergens bloed zie. Dat gelukkig niet maar hij schreeuwt het uit en na een aantal flinke uithalen weet ie niet meer wat hij met zichzelf aan moet en houdt z’n adem in. Je weet wel, wat kleine kindjes doen als ze enorm overstuur zijn of té hard huilen. Zo hard heeft Curtey al een tijd niet gehuild en terwijl ik naar binnen loop wacht ik totdat hij weer adem begint te halen, maar dat gebeurd niet. Net wanneer ik me een beetje zorgen begin te maken schreeuwt hij het weer uit. Gelukkig. Maar na één harde schreeuw is het ineens weer stil. Te stil. Curtey ligt als een slappe pop in m’n armen en z’n ogen zijn half dicht gevallen. Ik schrik enorm en roep keihard “he fainted!!” tegen de oppas die inmiddels naast me is komen staan. Samen proberen we Curtey weer bij kennis te krijgen door z’n gezicht nat te maken met water en gelukkig gebeurd dat ook na ongeveer 10 seconden. Geloof me, die 10 seconden leken een eeuwigheid te duren. Weer begint Curtey hard te huilen en merk ik aan hem dat hij nog steeds erg geschrokken is. Na een paar minuten komt hij redelijk tot rust en heeft hij al snel weer babbels. Hij is niet suf of warrig en geeft goed antwoord op m’n vragen. Ik begin toch even te Google-en en lees over het Breath Holding Spell (BHS) waarbij kindjes inderdaad lange tijd hun adem inhouden als ze overstuur zijn waardoor ze kunnen wegvallen. Goed, dat was even schrikken maar dit hebben we nu ook een keer meegemaakt. Ik houd Curtey nog even bij me op schoot en ook de rest van de avond houd ik hem in de gaten terwijl hij slaapt. Maar alles lijkt weer helemaal in orde.

Vrijdag
Toen ik Curtey van de opvang ging halen kwam Curtey’s neefje Lukai ook gezellig mee en in de middag gingen we naar een kinder voorstelling bij Hofi Cas Cora. Ik had dit getipt gekregen van een vriendin en Xiomara en Cristiano gingen ook gezellig mee. Toen we aankwamen wierp Curtey een blik op de hoofdrolspeelster en haar attributen en hij liep direct de andere kant op richting de dieren. He was not impressed. Ik moest hem echt een paar keer terug terug lokken met mooie verhaaltjes in de hoop dat hij bleef zitten en z’n aandacht erbij hield. Toen de voorstelling eenmaal was begonnen leek het even alsof hij geboeid was maar dat hield hij 10 minuten vol en toen ging hij weer aan de wandel. Waarom is dat toch altijd? Álle kindjes bleven netjes en aandachtig zitten en mijn kind is weer de enige die z’n eigen plan trekt en continue wegloopt. Waarschijnlijk zijn we over een aantal jaar heel blij met deze eigenschap maar nu denk ik af en toe echt ‘why??’ 🤦🏽‍♀ Na de voorstelling hebben Xiomara en ik nog wat gedronken bij Hofi terwijl de kids lekker aan het rond rennen waren. En blijkbaar heeft de middag toch indruk op ze gemaakt want we waren nog niet weggereden bij Hofi of Curtey en Lukai lagen achterin al te slapen. In de avond was het weer tijd om naar Hofi Cas Cora te gaan want er was een pop-up van Pancho’s Taco’s. En hoewel ik normaliter meestal niet 2 keer op en een dag naar eenzelfde plek ga maak ik voor taco’s heel graag een uitzondering 😋 Het was dat het best lang duurde voordat de homemade taco’s klaar waren anders had ik waarschijnlijk nog twee keer zoveel gegeten…

Zaterdag
Het was een goed begin van het weekend want we hebben alledrie uitgeslapen tot 8 uur (!). Maar als vrij snel nadat we wakker waren merkten we dat Curtey verhoging had. Waarschijnlijk dat hij daarom zo lang heeft geslapen. Gelukkig was hij voor de rest helemaal ok maar naarmate de dag verstreek steeg z’n temperatuur tot boven de 39 graden en werd hij niet lekker. Hij at en dronk wel gewoon maar ik zag dat hij zich steeds zieker begon te voelen. We hebben dus maar rustig aan gedaan en zijn lekker de hele dag thuis gebleven.

Zondag
Gelukkig voelde Curtey zich een stuk beter toen hij vanochtend om 5:30 uur wakker werd en was de koorts gezakt. Hij was zelfs enorm druk en had energie voor 10. Daarom besloot ik hem mee te nemen naar een breakfast date met vriendinnen bij Hofi Cas Cora. Hij had de dag ervoor namelijk al de hele dag binnen gezeten dus wat frisse lucht kon geen kwaad. Na deze date, die heerlijk uitliep tot 13 uur, hebben we de middag thuis doorgebracht. Aan het einde van de dag zijn we met z’n drieën nog vis gaan eten bij De Visserij in Piscadera en vervolgens nog heel even op bezoek geweest bij Jared’s zus thuis. Curtey heeft de aankomende week vakantie want de opvang is gesloten, dus hij mocht vandaag iets later naar bed van mij. In de hoop natuurlijk dat hij ‘s ochtends wat langer doorslaapt. Drie keer raden of dat gelukt is…

Tot volgende week!

Liefs Gala